บทที่ 15 เจ้ามิเห็นใจพี่หรือ

หลิวชิงพยักหน้าน้อยๆ ของนางให้กับกู้หยาง ด้วยเห็นด้วยกับคำพูดของมารดา

“เช่นนั้นรึ แต่ก็ยังมิได้มีการหมั้นหมายเกิดขึ้น เรื่องนี้ข้าจะให้ใต้เท้าเว่ยเป็นผู้เลือกก็แล้วกันว่าจะให้คุณหนูใหญ่หรือคุณหนูรองแต่งกับข้า มิเช่นนั้นแล้ว...ข้าคงต้องไปขอร้องทางการให้ช่วยตัดสินเรื่องนี้” เขากวาดสายตามองไปที่ทุกคนอีกครั้ง ก่อนจะเดินกลับไปที่เรือนพักของตน

“ท่านพี่ แล้วจะทำเช่นใดดีเจ้าคะ” อู๋ซื่อหวาดกลัวไม่น้อย

เรื่องในเรือนหลังหากเว่ยหมิงยังจัดการไม่ได้ ตำแหน่งขุนนางของเขาคงถึงคราวสั่นคลอนแล้ว

“พวกเจ้ากลับเรือนไปก่อน เรื่องนี้ข้าขอคิดก่อน” เขาโบกมือไล่ทั้งสามคน ก่อนจะทรุดตัวนั่งอย่างหมดแรง

ซีเยว่มองบิดาของนางวูบหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องโถงไปที่เรือน แม่นมที่รออยู่หน้าห้องโถงเดินเข้ามาช่วยประคองนางอย่างกังวล

“แล้วจะทำเช่นใดดีเจ้าคะ” นางเอ่ยถามเสียงสั่นออกมา

“ท่านอย่าเพิ่งกังวล ข้าว่าเรื่องนี้ท่านพ่อคงจัดการได้” ซีเยว่นางเองก็กังวลไม่น้อย

ทั้งสองนายบ่าวเดินไปได้เพียงไม่ไกล เสียงของหลิวชิงที่อยู่ด้านหลังของพวกนางก็ร้องเรียกรั้งเอาไว้

“อาเยว่ ประเดี๋ยวก่อน พี่ขอพูดกับเจ้าสักคำ”

ซีเยว่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะให้แม่นม ชุยออกไปรอที่ด้านข้าง เพื่อให้นางกับหลิวชิงเอ่ยพูดคุยกันได้อย่างสะดวก

“พี่หญิง ท่านมีสิ่งใดอยากพูดก็พูดเถิดเจ้าค่ะ”

“อาเยว่ ครั้งนี้เจ้าช่วยพี่มิได้รึ เจ้าก็รู้ว่าพี่พึงใจอยู่กับคุณชายมู่” นางช้อนสายตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตามองซีเยว่อย่างอ้อนวอน

“เห็นจะไม่ได้เจ้าค่ะ ข้าก็ยังมิอยากจะแต่งออกในยามนี้” นางดึงมือกลับคืนมา

“อาเยว่ เจ้ามิเห็นใจพี่เลยรึ”

“พี่หญิงข้าเห็นใจท่าน แล้วท่านเห็นใจข้าหรือไม่ ท่านรู้หรือไม่ว่าเจียงซานเป็นเช่นใด ท่านกับข้าก็ล้วนแต่ไม่เคยไป จะรู้ได้อย่างไรว่าหนทางข้างหน้าจะลำบากหรือมีสุข” นางมองหลิวชิงอย่างเย็นชา

“จะ เจ้า” หลิวชิงเอ่ยตอบโต้ไม่ได้ ในเมื่อสิ่งที่ซีเยว่นางเอ่ยออกมาเป็นเรื่องจริง

“หากพี่หญิงไม่มีสิ่งใดที่ต้องการเอ่ยกับข้าแล้ว ข้าขอตัวเจ้าค่ะ” เพียงออกมาครู่เดียวนางก็เหนื่อยจนอยากจะกลับไปพักแล้ว

และดูเหมือนว่าพิษไข้ที่เพิ่งจะทุเลาไปก่อนหน้าจะกลับมาเป็นเช่นเดิม

หลิวชิงเม้มปากแน่น มองตามแผ่นหลังของซีเยว่ไปอย่างโกรธแค้น เมื่อก่อนไม่ว่าเรื่องอันใดน้องสาวคนรองของนาง มักจะยอมให้นางมาตลอด แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ง่ายเช่นนั้นแล้ว

“คุณหนู” สาวใช้เอ่ยเรียกหลิวชิงเมื่อเห็นว่านางมองตามซีเยว่ไปเนิ่นนาน

“ไปที่เรือนของท่านแม่” นางไม่มีทางยอมแต่งกับกู้หยางเป็นอันขาด ในเมื่อนางเอ่ยพูดดีๆ ด้วยแล้ว ซีเยว่นางไม่ยอมอ่อนข้อให้ ก็คงต้องให้มารดาเป็นผู้จัดการเอง

ซีเยว่เมื่อกลับมาถึงเรือน นางก็ดื่มยาที่แม่นมชุยให้สาวใช้ต้มไว้ให้เข้าไปจนหมด

“คุณหนู แขนของท่าน” แม่นมชุยมองรอยเล็บที่แขนของซีเยว่อย่างปวดใจ

“ทายาไม่กี่วันก็คงจะหาย ท่านอย่าได้ทำหน้าเช่นนี้” ซีเยว่อมยิ้มมองแม่นมชุยที่ดูเหมือนจะร่ำไห้ออกมา

“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปหายามาทาให้นะเจ้าคะ” แม่นมชุยออกไปหายามาทาให้ซีเยว่ ก่อนจะประคองนางขึ้นเตียงเพื่อพักผ่อน

มาถึงตอนนี้นางยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดกู้หยางถึงเลือกที่จะแต่งกับนางก่อน แทนที่จะเป็นหลิวชิงเช่นในภพที่แล้ว

“ข้าจะต้องสนใจเพื่ออันใด” ซีเยว่พลิกตัวให้เข้าที่ ก่อนจะหลับตาลง

เสียงกุกกักดังขึ้นข้างหน้าต่างห้องของซีเยว่ นางที่ยังหลับไม่สนิท ลุกขึ้นนั่งมองไปด้วยความหวาดกลัว

“ผู้ใด” นางเอ่ยถามออกไป

“...” แต่ไม่มีผู้ใด ตอบกลับ นอกจากเสียงของแข็งกำลังงัดหน้าต่างห้องของนางอยู่

ซีเยว่เดินลงจากที่นอน นางคว้าเชิงเทียนที่อยู่บนโต๊ะมาถือไว้ ก่อนจะเดินไปใกล้หน้าต่าง เพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่านางได้ยินเสียงจริงๆ

พอหน้าต่างถูกเปิดออก ซีเยว่เห็นเพียงบุรุษที่อยู่ในชุดดำ ปิดหน้าตามิดชิด นางหันหลังเพื่อจะวิ่งไปที่ประตู ปากก็อ้ากว้างส่งเสียงเรียกสาวใช้ที่นอนอยู่หน้าห้องของนาง

“อุ๊บ...” แต่ก็ถูกมือหนาตะครุบปิดปากของนางไว้แน่น

“อย่าได้ร้องออกมาเด็ดขาด” เสียงเย็นที่เอ่ยกระซิบอยู่ข้างหูของนาง ทำให้ขนแขนของซีเยว่ตั้งชันทันที

นางเพิ่งจะพบเขาเพียงครั้งแรกย่อมรู้ได้ในทันที ว่าผู้ที่ลอบเข้ามาในห้องของนางต้องเป็นกู้หยางอย่างแน่นอน

“อื้อ...อู้..อี้...” นางจะเอ่ยถามว่าเขาเข้ามาในห้องของนางเพื่ออันใด แต่เสียงที่พูดออกมาก็เอ่ยไม่เป็นภาษา

“หากเจ้าส่งเสียง รู้ใช่หรือไม่ว่าเจ้าจะต้องแต่งให้ข้าอย่างเลี่ยงไม่ได้” เขาเอ่ยข่มขู่นาง จนซีเยว่หุบปากทันที พร้อมทั้งถลึงตามองเขาอย่างไม่พอใจ

เขาปล่อยปากของนางให้เป็นอิสระ ก่อนจะเดินถอยห่างออกไปอยู่ด้านข้างแทน

“ท่านเข้ามาเพื่ออันใด” นางส่งเสียงลอดไรฟันออกมา

กู้หยางปลดผ้าที่คลุมหน้าออก พร้อมเดินไปนั่งลงอย่างสบายใจที่โต๊ะข้างหน้าต่าง

“เหตุใด เจ้าถึงไม่ทำตามคำขอของคุณหนูใหญ่” เขาเอ่ยถามออกมา พร้อมทั้งมองมาที่นางอย่างจับผิด

“ท่านแอบฟังข้าพูดกับพี่หญิงรึ” นางมองเขาอย่างไม่เชื่อ

ในตอนนั้นนางไม่เห็นผู้อื่นนอกจาก นางและหลิวชิงยืนคุยกันอยู่ แม้จะบอกว่าเขาสอบถามจากสาวใช้กับแม่นมชุยก็ดูจะเป็นไปไม่ได้ เพราะทั้งสองล้วนแต่ตามเจ้านายกลับเรือนในทันที

“เว่ยซีเยว่ เจ้าแตกต่างจากที่ข้ารู้มากนัก” เขาเคาะนิ้วกับโต๊ะอย่างครุ่นคิด

“ท่านกับข้าเพิ่งจะพบกัน จะมาบอกว่ารู้จักข้าดีก็เห็นจะไม่ใช่” นางมองเขาอย่างสงสัย